Joanna Pawlak, dodano 15 maj 2010 08:42, 2 komentarzy

Fot. archiwum Allegro Cup

Niedawno zdobyła trzeci w swej karierze tytuł Misrzyni Świata na Formule Windsurfing. Jej hobby poza deską to … inne sporty. Jak się zdobywa medale i po co na treningu starszy brat – na te i inne pytania Kaspra Orkisza odpowiedziała Marta Hlavaty.

Kasper Orkisz: Trzeci tytuł Mistrzyni Świata! Jak ty to robisz?

Marta Hlavaty: Lubię Formułę Windsurfing i pływam na niej. ;) W klasie FW nie ma takiego systemu treningowego jak w klasie olimpijskiej. Każdy musi się po prostu zebrać sam, zorganizować sprzęt, znaleźć partnera do treningu itd.  Jak na razie mało jest kobiet na świecie zdeterminowanych, żeby to robić, co mam nadzieję się zmieni, bo jeśli ktoś lubi racing to Formuła daje naprawdę dużo satysfakcji. Nad dziewczynami z FW mam tę przewagę, że trenuję RSXa i jestem przyzwyczajona do regularnego treningu. Trener kadry Paweł Kowalski zawsze pomaga mi w tym, żebym mogła łączyć treningi w obu klasach. Fizycznie jestem wytrenowana z klasy olimpijskiej, a kwestie techniki i trymu sprzętu przerabiam z bratem lub kolegami z ekipy Formuły. W tym roku do Argentyny, ku mojemu rozczarowaniu, nie przyjechała moja najgroźniejsza rywalka – Australijka Alison Shreeve.

Jakie masz plany na pozostałą część sezonu, skoro na jego początku już jesteś na topie?

Zostaje jeszcze Slalom i RSX. (śmiech)

W ostatnich latach pojawiałaś się coraz częściej na imprezach slalomowych będziesz rozwijała tę dyscyplinę?

Tak, chcę coraz więcej pływać na slalomie. Dość ciężko połączyć trzy klasy RSXa, Formułę i Slalom, ale na pewno będę robić wszystko, żeby ścigać się na mniejszym sprzęcie – takim, jak slalomowy, bo po prostu bardzo to lubię.

A kiedy przyjdzie czas na wave?

Już od jakiegoś czasu planuję zimowy paro-miesięczny wypad np. do Perth, żeby pływać tylko wave i w końcu nauczyć się czegoś na falach. Jest to jedno z moich największych marzeń i czuję, że już niebawem się spełni. Jeśli pytanie było sformułowane w kontekście zawodów, to oczywiście nie oszukuję się w tej kwestii… 27 lat to już trochę za późno, żeby zaczynać, hehe, ale w Mistrzostwach Polski Wave na pewno kiedyś wystartuję.

Czy duże są różnice w treningu RS;X i Formuły?

Tak, różnice są duże, aczkolwiek uważam, że treningi w obu tych klasach świetnie się uzupełniają. Bardzo długo zajęłoby mi wymienianie konkretnych różnic. Ale myślę, że główna jest taka, że w Formule trening skupia się przede wszystkim na bardzo dokładnym trymie sprzętu i technice pływania w ślizgu. W RSXie jest trochę mniej trymu, bo sprzęt jest monotypowy (aczkolwiek konkretne egzemplarze różnią się od siebie). Natomiast dużo czasu trzeba poświęcić na trenowanie taktyki, wydolności (co dzieje się w dużej mierze automatycznie podczas treningu na słabym wietrze) i techniki pływania wypornościowego (na mieczu), bo w warunkach ślizgowych technika jest bardzo podobna do FW.

Brat też świetnie sobie radzi, czy organizujecie wspólne treningi? Pomagasz mu trochę?

(Śmiech) Chyba chciałeś zapytać czy on mi pomaga…? Ponieważ windsurfing to dość męski sport wymagający dużej sprawności fizycznej, to jednak mężczyźni górują w tej dyscyplinie, więc częściej oni nam pomagają niż my im. Paweł od zawsze miał dla mnie dużo cierpliwości, której potrzeba sporo dla młodszej siostry. Od niego zaraziłam się zamiłowaniem do Formuły i Slalomu. Pomaga mi w sumie w każdej kwestii: ustawienia sprzętu, jego doboru, ułożenia kalendarza zawodów itp. We wszystkim się go radzę. Uwielbiam z nim pływać, jednak zazwyczaj jak ja już schodzę na 10 metrach to on pływa na 11-stu, więc pływa dookoła mnie i krzyczy, co źle robię.

Kilka lat temu chciałaś przestać pływać. Co Cię popchnęło do podjęcia jednak innej i chyba słusznej decyzji?

Tę historię pamiętam bardzo dobrze. Może nawet nie historię, ale jedno stwierdzenie mojego taty, które brzmiało: „ Jak Ci się nie chce to trudno, ale słuchaj, pojedź jeszcze na ostatnie regaty”. To były Mistrzostwa Europy juniorek w klasie olimpijskiej. Pojechałam do Austrii i zdobyłam tam brązowy medal. Podium zawsze daje mega „kopa”. Cieszę się, że starczyło na przetrenowanie kolejnego sezonu. Później, w 2005 roku kiedy dostałam się do kadry i zaczęłam trenować z teamem olimpijskim pod okiem Pawła Kowalskiego sama byłam pod wrażeniem, jak duże postępy można zrobić w ciągu roku.

A co porabiasz poza deską?

Różne rzeczy… . Próbuję np. studiować, ale zauważyłam, że najbardziej ciągnie mnie po prostu do sportu, więc w wolnym czasie zazwyczaj uprawiam inne sporty, te które już znam, ale uczę się też nowych rzeczy, np. jeździć na crossie, chociaż to akurat idzie mi bardzo opornie… (śmiech).

Masz jakieś „pozadeskowe” plany?

Plan nr 1: skończyć studia. Plan nr 2: pomysłów jest parę, ale jeszcze nie sprecyzowanych, na …  własny biznes (tajemniczy uśmiech). Plan nr 3: motocross. Plan nr 4: wybudować sobie dom na plaży. Plan nr x: dzieci (uśmiech).

Muszę o to zapytać. Zdarza Ci się żeglować na łódkach?

Raczej nie, a szkoda. Dzieję się to zazwyczaj bardzo spontanicznie, ostatnio 2 lata temu na zgrupowaniu w Egipcie w dzień wolny popływaliśmy trochę na Laserze i katamaranach, które były w pobliskiej szkółce.

Dzięki za rozmowę.

źródło:

http://myzeglarze.pl/news/wywiad-na-sobote-marta-hlavaty.html

Ponieważ sezon zaczął się bardzo intensywnie od zgrupowań i zawodów olimpijskiego RSXa, na razie zdąrzyłam popływać na dużych żaglach formułowych. 10.0 używałam już na Mistrzostwach Świata w Argentynie. Od pierwszego zejścia na wodę żagle MauiSails TR6 bardzo mi podpasowały. Są przyjemne w prowadzeniu, i obejmują większy zakres wiatrowy niż zeszłoroczne TR5 (na 10.0 pływałam w warunkach gdzie szkwały dochodziły do 25knt). Ponadto żagle mają dużo większy zakres regulacji po bomie, można je mocno luzować po bomie i pływać na tak zwanym “balonie” co ja osobiście preferuję. Ręsztę żagielków (slalomowych) jak na razie udało mi się tylko otaklować, i już nie mogę się doczekać pierwszego wodowania mniejszych zestawów – 5.9 i 86L  I can’t wait!! żagle wyglądają tak….:)

To były bardzo ciężkie zawody, kolejne z rzędu słabo wiatrowe w Hyeres. Przez ostatnie 5 dni ścigaliśmy się non stop w wietrze między 4-8knt. Piotrek Myszka, który pływa we Francji super, do wczoraj prowadził zawody. Niestety ponieważ są to nasze pierwsze zawody w sezonie każdy znosi je inaczej, lepiej lub gorzej, ale w tak słabym wietrze generalnie jest to po prostu rzeźnia. Piterowi akurat zrobiły się japy w rekach do świeżego mięcha- masakra, więc walczy teraz na wodzie raczej z okropnym bólem niż z rywalami.

Ogólnie Team RSXa spisał się świtenie. Jutro w medal race będzie walczyć aż 5ciu polskich zawodników Piotrek Myszka, Przemek Miarczyński, Gosia Białecka,Zosia Klepacka i Agata Brygoła.

Ja zawody zniosłam ciężko, były to pierwsze od długiego czasu dni kiedy pływałam w słabym wietrze w takich ilościch, i pierwsze po złamaniu ręki. Ale zawsze dobrze na początek wypracować dużo, żeby potem było lżej:) Myślę, że dla całego teamu był to przede wszystkim bardzo dobry trening przed głównymi imprezami jakimi są Mistrzostwa Europy w Sopocie i Mistrzostwa Świata w Danii.

Wyniki:

http://sof.ffvoile.net/results/rsxm.htm

http://sof.ffvoile.net/results/rsxw.htm

Oraz newsy na: http://rsxteam.eu/

“Dzien drugi to totalna rzez niewiniatek! Sila wiatru nie wiecej niz 5 wezlow, slonce i duzo czekania (tym razem na wodzie). Udalo sie rozegrac planowane 2 wyscigi. Wiatr byl zmienny i trzeba bylo byc bardzo czujnym, wybranie niekorzystnej strony moglo wiele kosztowac (mnie np. 13 pozycji…). Takie warunki to ciezka fizyczna praca, a kolejne dni zapowiadaja sie podobnie…

Przyznam, ze typowe jest to, ze na regatach zawsze sa inne warunki niz normalnie w danym miejscu ale, ze przez tydzien nie bedzie nic wialo, to juz chyba nikt sie nie spodziewal.

Dzien 3, godz.11: Prognoza nas oszukala. Na rano zapowiadany byl wiatr ok 10 wezlow i komisja postanowila przesunac wszystkie starty na 10.00. Niestety. Wstalismy rano a akwen wygladal jak lodowisko…. tak wiec czekamy i znow zapowiada sie dlugi dzien.”

źródło http://gosiabialecka.wordpress.com/

wyniki:

http://sof.ffvoile.net/results/rsxw.htm

http://sof.ffvoile.net/results/rsxm.htm

Czytajcie relacje również na http://rsxteam.eu/

Przed nami Puchar Świata który odbędzie się w dniach 25-30 kwiecien właśnie w Hyeres, są to jedne z najbardziej prestiżowych, cykliczne zawody w klasie olimpijskiej. Dla mnie będą to pierwsze w sezonie zawody w RSXie.

Chciałam podziękować wszystkim którzy pomogli mi w tych zawodach i dotarciu na nie. Moim sponsorom Starboard, MauiSails, Polski Związek Żeglarski, Energysports, Sieplywa.pl, Ergo Hestia. Trochę zajęło mi zamieszczenie tej relacji, ale po powrocie do domu miałam tzw. czeski film, wszystko na raz się działo. Teraz jestem już we Francji na zgrupowaniu Kadry olimpijskiego RSXa.

1.    Anotine Albeau
2.    Paulo Dos Reis
3.    Ross Williams
4.    Casper Bouman
5.    Paweł Hlavaty
6.    Steve Allen
7.    Przemek Miarczyński
11. Wojtek Brzozowski

Kobiety.
Srebro przypadło Morane Demont z Martiniqui startującej w barwach Francji, muszę przyznać, że bardzo młoda 16 letnia Moranre radzi sobie naprawdę świetnie! Na trzeciej pozycji uplasowała się zawodniczka na codzień ścigająca się w olimpijskiej klasie RSX, Farrah Hall.

Mi udało się wygrać Mistrzostwa Świata w Formule Windsurfing poraz trzeci. Dziękuję moim sponsorom Starboard, MauiSails, Sieplywa.pl, EnergySports i Polskiemu Związkowi Żeglarskiemu za ogromne wsparcie. Zabrakło  w tym roku paru dobrych zawodniczek na starcie, ale mam nadzieję, że w najbliższych latach więcej dziewczyn przekona się do Formuły Windsurfing i będzie nas więcej w damskiej flocie. Może więcej dziewczyn z RSXa zmotywuje się do tej części windsurfingu, byłoby wesoło. Zachęcam wszystkie dziewczyny, jest to naprawdę dobra zabawa i ciekawa część windsurfingu.

Wyniki:
1.    Marta Hlavaty
2.    Morane Demont
3.    Farrah Hall
4.    Femke Van der Valk

Relacja jest dość okrojona, ale był to dla nas naprawdę długi i dość napięty dzień… wyścigi, pakowanie sprzętu, ogarnianie transferów na lotnisko, zakończenie, a w między czasie jeszcze trzeba zjeść i …..wybrać się na imprezę;) żeby uczcić z cała resztą zawodników ten tydzień dobrego ścigania.
Muszę przyznać, że po długiej przerwie ( 7 tygodni w gipsie ), aż ciężko mi opisać jaka to radocha wrócić do pływania i ścigać się w zawodach w takim pięknym miejscu, spędzając czas z super ludźmi.

Pojutrze wracamy do domu. Obiecuję napisać wiecej na temat wrażeń z Mistrzostw Świata, ale zrobię to już na spokojnie, kiedy dotrę do domu. Wrzucę wtedy więcej zdjęć, bo widoki tutaj są naprawdę niesamowite. Tylko internet mamy tu słaby więc ciężko wchodzą stąd zdjęcia.

Pozdrawiam, Marta Hlavaty

U mężczyzn wyścig silno wiatrowy wygrał Brazylijczyk Paulon, a słabo wiatrowy Steve Allen. Ekipa naszych chłopaków zaliczyła dziś pechowy dzień, spóźnienia na start, pęknięte topy, połamane maszty no i ogólnie wyniki średnie, ale nie najgorsze, jutro kolejny dzień, nastawienie ekipy jest dobre, więc na pewno chłopaki się “odkują”. Najwyżej po pierwszym dniu plasował się Hubert Mokrzycki na 9tym miejscu. A tak poza wyścigami zapomniałam jeszcze napisać, że to miejsce jest naprawdę magiczne, wygląda tu trochę jak na księżycu. Piękne widoki. Mieszkamy na niecałych 1700 metrach npm, a jezioro na którym się ścigamy leży na 1400 metrach npm. Jest naprawdę bajecznie.

Drugiego dnia regat rozegrano 4 wyścigi przy wietrze ok 15-18 knt, dość porywistym i zmiennym. Wygrałam 3 wyścigi. W ostatnim zwyciężyła młoda, świetnie pływająca zawodniczka z Martuiniqi Morane Demont. We flocie męskiej zdecydowanie był to dzień Antoine Albeau, który wygrał 2 wyścigi w pięknym stylu i prowadzi teraz w ogólnej klasyfikacji. W polskiej ekipie super pływał dziś mój brat zajmując miejsca 1,2,9,4 co daje mu 4 miejsce w generalnej klasyfikacji. Dla reszty szczęśliwy dzień już jutro:)

Poza pływaniem, klimat zawodów jest jak zawsze świetny. Brakuje tutaj takich zawodniczek jak Sarah Hebert, czy Alison Shreeve, ale bardzo się cieszę, że na starcie pojawiły się nowe dziewczyny jak Femke z Holandi czy dziewczyny z południowej ameryki, z Chil, Peru.

Prawdopodobnie była to ściema, a powodem były trzęsienia ziemi w Chile. Dotarło to do mnie dopiero w momencie kiedy kapitan samolotu oznajmił, że nie możemy teraz wylądować w Santiago, bo były tam przed chwilą dwa mocne trzęsienia ziemi i lecimy do Mendozy lub Cordoby. Ucieszyło mnie to, bo nie dość, że ominęłabym miejsce trzęsień to prawdopodobnie wylądowałabym bezpośredni w Mendozie gdzie chciałam dotrzeć. Po 10 minutach krążenia w powietrzu okazało się, że trzęsienie się skończyło i lecimy jednak do Santiago…. A tam meeega zamieszanie. Najpierw przetrzymali nas w samolocie jakieś 40 minut, jak już wysiedliśmy okazało się, że budynek odpraw nie działa i skierowali wszystkich do namiotu rozstawionego na płycie lotniska. Wszystkie torby były zrzucone w jedno miejsce, trzeba było odszukać swoją i przepchać się jakoś do Pana na końcu namiotu, który sprawdzał paszporty. Wszystko byłoby całkiem proste gdyby nie to, że byłam sama + 4 torby ważące po 30kg każda.

Długo by jeszcze opowiadać, ale ostatecznie udało mi się wsiąść do opóźnionego samolotu do Mendozy z całym bagażem, gdzie czekał na mnie transfer na miejsce regat…:) Wszystko skończyło się lepiej niż przewidywałam, po tym jak usłyszałam na lotnisku w Chile, że… Niech Panie się tak nie śpieszy i tak pewnie zaraz odwołają wszystkie loty, bo będzie trzęsienie ziemi…hehe.

A miejsce regat….jezioro Potrerillos w Mendozie, pierwsza myśl, hmm to chyba jest koniec Świata:) ale piękne, jezioro w górach, wiatr bardzo zmienny i porywisty, więc będzie ciekawie. Dla mnie to lepiej, będę mogła wykorzystać swoje doświadczenie taktyczne z RSXa. Od trzech dni wieje jakieś 15-20 knt, jest słonko i gorąco.

Po kontuzji ręki, której doznałam jakieś 8 tygodni temu, ręka sprawuję się lepiej niż myślałam. Pływam codziennie i po tak długim unieruchomieniu doceniam jak pięknie jest móc uprawiać sport:) Jedyna słaba strona tego wyjazdu to, to że jak na razie zgłosiło się mało kobiet, mam nadzieję, że do czasu rozpoczęcia zawodów dotrą na ten “koniec świata” wszystkie dziewczyny, które ścigały się w zeszłym roku i nie tylko.

Ze względu na kontuzję postanowiłam startować w Mendozie na starych żaglach, żeby nie rozpraszać uwagi na ustawianie nowego sprzętu. Jednak prosto z Maui, jeden z zawodników Teamu Maui Sails, Gonzalo Costa Hoevel przywiózł mi jeden z nowych żagli TR 6, w rozmiarze 10.00. W kolejnym newsie zdam relację jak działa, bo strasznie się rozpisałam. Wspomnę tylko, że Team Maui Sails odwalił kawał dobrej roboty w zimie. Żagiel TR 6 pracuję wręcz wyśmienicie, jest przyjemny w prowadzeniu i ma duży zakres regulacji po bomie w trakcie żeglowanie, co daje duże możliwości dostosowania pędnika do zmiennych warunków na wodzie. Na pewno zgłoszę go do zawodów.